ویبروکلرا: گروه‌های سرولوژیک غیر O1 و غیر O139

 

سوش های ویبریوکلرا غیر O1 و غیر O139 گاهی از موارد اسهالی خفیف تا متوسط و نیز از مکان‎های خارج روده‎ای مانند زخم ها، گوش، دستگاه تنفسی و مایع مغزی نخاعی جدا شده اند. اکثر این سوش ها، زهر کلرایی تولید نمی کنند و با اپیدمی های اسهالی توأم نیستند، امّا تعدادی عوامل بیماری زا، مانند سیتوتوکسین شیگا مانند، یک آنتروتوکسین مقاوم به گرما و همولیزین، تولید می کنند. این ارگانیسم ها از اجزاء فلور میکروبی (autochthonous) آب‎‎های خورهای دریایی هستند. نمونه های ویبریوکلرای غیر O1 و غیر O139 می توانند در گستره ای از مواد غذایی دریایی زیست کرده و تکثیر نمایند. این ویژگی ها، بروز عفونت های انسانی با ویبریوکلرای غیر O1 را پس از در معرض محیط های دریایی قرار گرفتن ، یا مصرف مواد غذایی دریایی، توجیه می کنند.

ویبریو میمیکوس (V. mimicus) نیز نزدیکی فراوانی به ویبریوکلرای غیر O1 دارد، ولی از لحاظ بیوشیمیایی سوکراز منفی و (V.P.) منفی بوده و همانند آنها نیاز کمی به کلرید سدیم برای رشد دارد. ویبریو میمیکوس نیز از رخدادهای تک گیر(sporadic) اسهالی حاد در افراد سالمی که غذاهای خام دریایی خورده بودند، گزارش شده است. این باکتری دریایی، بندرت موجب اوتیت میانی در گوش شناگران می شود.

 

یافته های بالینی

عفونت های روده ای با ویبریوکلرای غیر O1 و ویبریومیمیکوس، با مایع اسهالی مانند وبا، به صورت ایزوتونیک یا مدفوع شل با تعداد کم لکوسیت و اریتروسیت، خود را نشان می دهند. ارگانیسم ها به راحتی در آگار (TCBS) دیده می‎شوند، ویبریوکلرا به صورت کلنی های زرد مات و ویبریو میمیکوس نیز به رنگ سبز؛ تشخیص نهایی با عدم واکنش به آنتی سرم O1 و آزمایشات شیمیایی می باشد.

 

درمان

برای اکثر موارد اسهالی، درمانی مورد نیاز نیست و مصرف آنتی بیوتیک نیز نشان داده نشده است که می تواند مسیر بیماری را کوتاه نماید. در مواردی از بیماران، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، دفع مایع روده ای بسیار بالا بوده و در نتیجه نیاز به تجویز خوراکی یا وریدی الکترولیت ها وجود دارد. در چنین شرایطی، اصول درمان مشابه درمان وبا می باشد.