عفونت‌های گوش

 

 

الف/ عفونت گوش خارجی

شنا خطر عفونت گوش خارجی را به پنج برابر افزایش می دهد و در غواصان نیز عفونت گوش خارجی، یکی از شایع ترین و پردردسرترین بیماری ها می باشد. زیرا شرایط گرم و مرطوب در آب و هوای گرمسیری، پوشش غواصی و اتاق های فشار، شرایط مناسبی را برای ارگانیسم ها فراهم می آورند. ماندن آب در کانال خارجی شنوایی بعد از شنا، به ویژه در آب های آلوده، این خطر را افزایش می دهد. اگزوستوزها(exostoses) که در شناگران و غواصان شایع است، فرد را مستعد نگهداری سرومن، ضایعات اپی تلیالی و آب می کند. ترومای موضعی مانند اقدام به برداشت سرومن نیز موجب عفونت می گردد. شناگرانی که دچار بیماری های پوستی مانند سبوره، اگزما و نورودرماتیت هستند، امکان ابتلای بیشتری دارند. فلور باکتریایی معمولاً مخلوط بوده ولی زدودموناس آئروژینوزا، استافیلوکوک آئروس و گونه های پروتئوس، چیرگی دارند. گونه های با شیوع کمتر نیز گونه های دیفتروئید، اشرشیاکلی، استرپتوکوکوس فیکالیس، آسپرژیلوس نیگرا و کاندیدا آلبیکن هستند.

زودوموناس آئروژینوزا، به فراوانی در عفونت گوش خارجی غواصان دیده می شود. تماس طولانی با آب موجب تغییر در فلور افراد سالم از کوکس های گرم مثبت و دیفتروئید به باسیل های گرم منفی می گردد و این تغییر در پیش از علائم حاد عفونت گوش خارجی، روی می دهد.

باکتری های دریایی دیگر که موجب عفونت گوش خارجی می گردند شامل(Achromobacter xylosoxidans) ، اشرشیا کلی، گونه های کلبسیلا، پروتئوس و گونه های ویبریو ها می باشند.

 

یافته های بالینی

عفونت ممکن است دارای حاشیه فورونکل یا گسترده باشد. علائم شامل خارش یا درد در گوش است که با حرکت آرواره ها و کشیدن زبانه ی گوش (Tragus) بدتر می شود. گوش درمعاینة فیزیکی با لمس دردناک بوده و ضایعات مرطوب درکانال خارجی تورم یافته، مشاهده می شوند که می توانند ایجاد کاهش شنوایی هدایتی نمایند. لنف آدنوپاتی منطقه ای و به ندرت، ترشح چرکی وجود دارد. غواصان ممکن است از سرگیجه (به دلیل انسداد کانال) شاکی باشند.

 

درمان

درمان شامل مسکن موضعی یا خوراکی همراه با پاک نمودن با دقت کانال است که پس از آن نیز می بایست از پمادهای ترکیبی آنتی بیوتیکی – استروئید استفاده نمود که می بایست کاملاً کانال را پر نمایند و یا می توان از کاربرد منظم قطره های آنتی بیوتیکی استفاده کرد.

سیپروفلوکساسین- هیدروکورتیزون، ممکن است برای عفونت گوش خارجی برخاسته از زودموناس سودمند باشد. تجویز آنتی بیوتیک سیستمیک نیز ممکن است نیاز باشد. موارد شدید یا عدم پاسخ به درمان نیاز به کشت و آنتی بیوگرام دارند. غواصی نیز تا درمان کامل نمی بایستی انجام گیرد.

برای پیشگیری، گوش ها را می بایست با آب شیرین (برای شستشوی آب شور یا مواد آلوده کننده) شستشو داد؛ زیرا نمک با بلور شدن در کانال، رطوبت را به خود جذب می نماید. می توان با پارافین یا قطرة روغن زیتون قبل از غوص، از عود مجدد جلوگیری کرد. کاربرد پیشگیرانه اسید استیک دو درصد در آلومینیوم استات، دوبار در روز و بعد از غوص نیز در کاهش عفونت خارجی در غواصی، مؤثر بوده است.

 

ب/ عفونت گوش میانی

عفونت گوش میانی، به مراتب کمتر شایع است ولی گاهی به عنوان عارضه حاد ترومای فشاری (barotrauma) به ویژه پس از عفونت حاد تنفسی، روی می دهد. شایع ترین ارگانیسم های ایجاد کنندة آن شامل استرپتوکوکوسی های همولیتیک، پنوموکوکوس یا استافیلوکوکوس ها هستند. عفونت چرکی شدید با ویبریو آلژینیتیکوس نیز گزارش شده است.

این ارگانیسم ها با دیگر فلور مخلوط از راه شیپور استاش یا در شیوع کمتر، از طریق پارگی در پردة گوش به دلیل ترومای فشاری، راه خود را به گوش میانی باز می کنند. وجود آب، مایع یا خون، محیط رشد مناسبی را فراهم می نماید. یافته های بالینی و درمان نیز مانند دیگر علت های عفونت گوش میانی است. علائم میان 4 تا 24 ساعت بعد از غوص پدیدار می گردند. معمولاً عفونت گوش میانی بعد از ترومای غواصی را می توان با آنتی بیوتیک سیستمیک درمان نمود.