عفونت‌های زخم

 

ترومای پوستی در فعالیت های شغلی و ورزشی دریایی شایع است. ارگانیسم های عامل عفونت های زخم می توانند در آب دریا یا از فلور طبیعی پوست بدن باشند.

این عوامل شامل استافیلوکوکوس آئروس، استرپتوکوکوس پیوژن، ویبریوها، آنتروباکتر، زودموناس و باسیلوس می باشند. هر چند که پاتوژن های احتمالی در پوست یا در آب هستند، امّا اکثر عفونت های دریایی برخاسته از پاتوژنی هایی هستند که بخشی از فلور طبیعی عامل ایجاد کنندة تروما می باشند (مانند مرجان ها، خارهای ماهی یا صدف ها). با این فرض، گونه های متنوعی از ویبریوهای دریایی و نمک دوست، از عوامل بسیار مهم عفونت های زخمی محسوب می گردند.

از این میان، عفونت های باکتریایی با ویبریوولنفیکوس در افرادی که دچار بیماری های زمینه ای مانند سیروز یا نقص در سیستم ایمنی هستند و یا داروهای ضد سرطان مصرف می کنند بسیار حائز اهمیت می باشد. زیرا عفونت با این ارگانیسم با سیر پرشتاب به سوی سلولیت، واسکولیت نکروزان، زخم های عمیق، میوزیت و التهاب بافت ماهیچه ای و عفونت خون میل می کند (برای آگاهی بیشتر در مورد یافته های بالینی و مسیر درمانی ویبریوهای گوناگون دریایی به بخش های دیگر این فصل مراجعه فرمایید).

عفـونت شدیـــد زخـــم با آئـرومــوناس هــا Aeromonas hydrophila) و (Aeromonas sobria با غواصی در آب های آلوده روی داده که در اثر آن سلولیت به سوی استئومیلیت انجامیده است.

عفونت با میکوباکتریوم مارینوم نیز بعد از یک دورة نهفتگی 2 تا 8 هفته با ایجاد چرک و گرانولومای ارگانیزه شده (عفونت های توموری) توأم بوده که به سوی زخم شدن میل می کند. عفونت مسیر لنفاتیک ها و پوشش های تاندونی را طی کرده و به نظر می رسد که بافت های سردتر سطحی بدن را در اندام ها درگیر می کند (برای آگاهی بیشتر در مورد این ارگانیسم به بخش مربوطه در این فصل مراجعه فرمایید).

خراش پوستی پس از تماس با ماهی، صدف، گوشت و غذای دریایی خام می تواند موجب عفونت با باسیل گرم مثبت اریسی پلوتریکس (Erysipelothrix rhusiopathiae or insidiosa) شود و تولید عفونت اریسی پلوئید نماید که معمولاً محدود به پوست است. در این عفونت، بیمار تاریخچة آسیب پوستی دارد که به نظر می رسد در طیّ دورة نهفتگی یک تا هفت روزه بهبودی می یابد ولی سپس منطقة کاملاً واضح بنفش – قرمز از مکان آسیب دیدگی پیشرفت کرده و به سفتی می گراید که با درد، خارش و حس سوزش همراه است. تورم و درگیری مفاصل نزدیک موجب سفتی و دردناکی مکان می شوند. لنف آدنیت منطقه ای و تظاهرات سیستمیک مانند آندوکاردیت نیز گزارش شده اند ولی نادر می باشند. عفونت ثانویه نیز موجب تولید آبسه می شود.

به طور کلی، تظاهرات عفونت های زخمی برخاسته از دریا از التهاب موضعی خفیف، سلولیت، لنف آدنیت و آبسه تا عفونت های پیشرونده با اثرات سیستمیک و حتی عفونت خون، متغیر است.

 

درمان

زخم ها می بایست به خوبی تمیز شده و بافت های مرده و اجسام خارجی را با دبریدمان برداشت نمود، که شاید نیاز به بیهوشی موضعی یا عمومی نیز باشد.

سلولیت، لنفانژیت و علائم مشابه، نیاز به تجویز آنتی بیوتیک گسترده طیف (مانند داکسی سیکلین، کوتریماکسازول، سفالوسپورین ها) دارند (بعد از گرفتن نمونه از زخم برای کشت و انجام آنتی بیوگرام). همچنین استراحت، بالا نگه داشتن اندام آسیب دیده و دیگر اقدامات حمایتی نیز مورد نیاز است. عفونت زخم های سطحی در غواصانی که دائم در آب هستند و از کفش های غواصی نامناسب استفاده می کنند را می توان با استراحت و دوری گزیدن از غوص، پانسمان، پودر ضد عفونی کننده یا پمادهای ضد میکروبی درمان نمود.