بریدگی‌های مرجانی

 

بدلیل لبه های تیز مرجان ها و نوع شنای انسان در دریا، مرجان ها اغلب موجب آسیب دیدگی بدن می شوند که گاهی این بریدگی ها، از لحاظ شدت، با آسیب های جانوران دریایی مهاجم برابری می کنند.

نه تنها سطح مرجان ها با لعابی انباشته از باکتری پوشیده شده است، بلکه قطعاتی از مرجان و اجسام خارجی نیز اغلب در مکان بریدگی ها برجای می مانند. بعضی از تظاهرات بالینی، به ویژه در هنگامة تازگی جراحت، می تواند به دلیل تخلیة نماتوسیت ها باشند. گاهی نیز بیماران به ارسی پلوتریکس (Erysipelothrix) دچار می شوند. بعضی از ارگانیسم های ویبریویی ممکن است در محیط دریایی وجود داشته باشند و تولید عفونت های جدی کنند. این ارگانیسم ها ممکن است بر روی محیط کشت آگار خونی معمولی در دمای 37 درجه سانتی گراد رشد کنند. ولی دیگر ارگانیسم های دریایی می بایست در محیط کشت سالین اختصاصی و در درجه حرارت های گوناگونی رشد کنند تا تشخیص باکتریایی میسر شود. این موضوع در مورد دیگر ترومای های دریایی و خراشیدگی های پوستی نیز صادق است.

 

بریدگی‌های مرجانی
نمونه ای از آسیب به وسیله بریدگی‌های مرجانی

 

اغلب در بریدگی‎های مرجانی، یک بریدگی که تمیز به نظر می رسد در دست یا پا دیده می شود و از این رو مورد توجه قرار نمی‎گیرد. چند ساعت بعد، یک حس سوختگی مانند به ویژه در هنگام شستشو حس می شود. در این هنگام، واکنش التهابی خفیفی در اطراف بریدگی دیده می گردد. طی یک تا دو روز، التهاب گسترده می شود و با تورم، تغییر رنگ و درد پذیری در هنگام لمس توأم می گردد. موارد شدید، تولید آبسه همراه با زخم مزمن و حتی استئومیلیت می کنند. بعد از بهبودی، ممکن است یک منطقة کرخی با ندول فیبروز در زیر آن بوجود آید که واکنش کلوئیدی به جسم خارجی مرجان است.

درمان شامل پاکسازی محل آسیب، بیرون آوردن جسم خارجی و به کار بردن پودر آنتی بیوتیکی یا پمادی همچون نئومایسین است. تجویز آنتی بیوتیک های عمومی نیز ممکن است نیاز باشد؛ چنانچه چنین نیازی موجود باشد، سفالوسپورین های نسل سوم -تا شناسایی ارگانیسم از طریق آزمایشگاهی- تجویز می شود. از عوارض بریدگی های مرجانی، خارش ناخوشایندی است که برای چند هفته برجای می ماند ولی به استروئیدهای موضعی پاسخ می دهد.