میگو

 

در بسیاری از نقاط جهان، میگو پس از ماهی، شایع ترین منبع غذایی دریایی می باشد. یک وعده مصرفی میگو (چهار اونس) شامل 7/23 گرم پروتئین است. که 4/47 درصد از میانگین مجاز توصیه شدة روزانه (RDA) را تأمین می‎کند. افزون بر این، یک وعده تقریباً 40 درصد از RDA ویتامین D و نزدیک به 30 درصد از RDA ویتامین B12 را فراهم می سازد. همچنین میگو از لحاظ تریپتوفان که یک اسید آمینه ضروری است و سلنیوم که در فرآیند ترمیم سلول‎های آسیب دیده مؤثر است و تکثیر سلول های سرطانی را منع می کند، سرشار می باشد.

 

میگو
میگو

 

با توجه به اثرات سودمند اشاره شده دربارة اسیدهای چرب امگا-3 که در کاهش مرگ و میر بیماری های عروق کرونر قلبی، کاهش التهاب بدن، کاهش دیمانس (شامل بیماری آلزایمر)، رشد و تکامل عصبی و بیماری های اعصاب و نیز تقویت استخوان ها مؤثر هستند، میگو می تواند منبع خوبی برای این اسیدهای چرب باشد و در حقیقت هر 4 اونس میگو 15 درصد از نیاز روزانه را برای اسیدهای چرب امگا-3 تأمین می کند.

از دیدگاه علم تغذیه، میگو از لحاظ چربی کلی، سطح پایینی دارد (میانگین 9/10 میلی گرم در هر گرم از بخش خوردنی) و دارای مقادیر بسیار کمی از اسیدهای چرب اشباع (89/2 میلی گرم در گرم) است و هر چند دارای محتوای کلسترول تغذیه ای (95/1 میلی گرم در هر گرم) بالایی درمیان غذاهای شایع می‎باشد؛ ولی همانگونه که اشاره شد دارای مقادیر تقریباً بالایی از اسیدهای چرب امگا-3 (35/3 میلی گرم در هر گرم) است که اثرات سودمند ضد آترواسکلروز و ترومبوز از خود نشان می دهند.

بسیاری از غذاهایی که دارای کلسترول بالایی هستند، از لحاظ چربی های اشباع شده نیز بالا می باشند و مصرف آنها برای عموم محدود شده است.

تخم مرغ دارای کلسترول (213 میلی گرم کلسترول تغذیه ای در هر زردة تخم مرغ) بالا است ولی از لحاظ چربی‎های اشباع شده و کلی تقریباً سطح پایینی دارد؛ با این وجود، در دستورالعمل های انجمن قلب آمریکا مصرف آن به 3 تا 4 وعده در هر هفته محدود شده است. گفته شده است که تخم مرغ بر روی پروفایل لیپوپروتئین پلاسمایی اثر سوء دارد و می‎تواند نسبت کل به HDL کلسترول و نیز نسبت LDL کلسترول به HDL کلسترول را افزایش دهد.

 

میگو
میگو

 

امّا در مورد اثرات میگو بر روی سطوح لیپوپروتئین های سرم، با وجود اینکه یکی از غذاهای بسیار شایع مورد استفادة عموم است، تاکنون سه پژوهش به صورت کارآزمایی بالینی انجام شده است که ما اکنون به نتایج کامل ترین آنها که از طریق پروژة مشترک دانشگاه راکفلر و بنیاد ملّی سلامت آمریکا انجام گردیده است نظر می افکنیم. نتایج این پروژه بسیار حائز اهمیّت است، زیرا پیش از این تصور می شد که مصرف میگوی پر کلسترول اثرات جانبی بر سطوح لیپو پروتئین‎های سرمی داشته باشد، امّا خواهیم دید که این پندار نادرست است. بر اساس این پژوهش که به صورت یک کارآزمایی متقاطع تصادفی انجام گردید، یک رژیم غذایی حاوی 300 گرم میگو روزانه که 590 میلی گرم کلسترول تغذیه ای روزانه را تامین می کرد، به صورت معنادار موجب افزایش LDL کلسترول (1/7 درصد) و HDL کلسترول (1/12 درصد) در مقایسه با رژیم غذایی پایه که برای محتوای چربی همسان شده بود ولی 107 میلی گرم کلسترول در روز داشت، گردید. امّا از آنجا که درصد افزایش کلسترول کمتر از LDL کلسترول بود، رژیم غذایی میگو بر روی نسبت کلسترول کلی به HDL کلسترول یا نسبت LDL به HDL کلسترول اثری جانبی نداشت. همچنین مصرف میگو سطح تری گلیسرید سرمی را تا 13 درصد کاهش داد. در این پژوهش، رژیم غذایی شامل دو عدد تخم مرغ در روز با 581 میلی گرم کلسترول تغذیه ای در مقایسه با سطح پایه، نیز موجب افزایش در LDL و HDL کلسترول گردید، ولی این افزایش در LDL کلسترول (2/10 درصد) بیشتر از HDL کلسترول (6/7 درصد) بود و در نتیجه نسبت های لیپوپروتئینی دچار اثرات جانبی گردید.

پژوهشگران این تحقیق چنین نتیجه گرفتند که مصرف میگو بر روی پروفایل لیپوپروتئینی پلاسمایی در افرادی که سطح چربی های بدن آنها طبیعی است اثرات جانبی ندارد. امّا مقدار سطح میگوی مصرفی آزمون شده در این پژوهش از مصرف عادی روزانه بسیار بالاتر بوده است. از این رو، به نظر نمی رسد که مصرف میگو اثرات ناخواسته ای بر روی سطوح لیپوپروتئینی بدن داشته باشد و می توان آن را به عنوان “غذای قلبی سالم” در دستورالعمل ها وارد نمود.